Muzyka

piątek, 18 sierpnia 2017

Introwertyzm

Natknąłem się na artykuł wyróżniający 4 typy introwertyków. Właściwie każdy z tych typów to ja, zależnie od tego jak w danej chwili się czuję. Tak więc, myślę, że to trochę bez sensu tak dzielić i myślę, że każdy introwertyk w różnych momentach swojego życia ma raz więcej typu 1, innym razem typu 2, albo jeszcze inaczej pomieszane.

http://http://www.kroliczekdoswiadczalny.pl/2016/05/4-typy-introwertykow-ktorym-jestes.html

Jak zwykle nie da się po ludzku wstawić linku, Holender jaśnisty. Ale to nic, poniżej zacytowałem treść opisów 4 rodzajów introwertyków, z których każdy w pewnym stopniu opisuje mnie.

Opis mnie kiedy czuję się w miarę dobrze:
SOCIAL – społeczny
,,Lubi być sam, czerpie z tego energię. Czuje się lepiej spotykając w małych grupkach lub z bliższymi osobami, niż na dużych imprezach, gdzie jest wiele obcych osób – to go męczy. Nie jest to tożsame z nieśmiałością, bo ten typ nie odczuwa lęku w kontaktach – samotność jest często jego wyborem, ale ceni sobie intymny kontakt z ludźmi. Ten typ bywa również nazywany Ogrodnikiem, dlatego, że wybiera starannie, jakie relacje pielęgnować, a jakie wyrywać ze swojego towarzyskiego ogródka".

Opis mnie kiedy jestem w lekkiej depresji:
THINKING – myśliciel/marzyciel
,,To introwertycy z największą skłonnością do oddawania się głębokim przemyśleniom, analizom i marzeniom, samorefleksji. Czasem mogą się w tym wręcz zagubić. Mają bogate życie wewnętrzne, bywają melancholijni. Spotkania z ludźmi nie męczą ich tak, jak introwertyków z typu SOCIAL, ale nie odnajdują się w każdym towarzystwie ze względu na swoją tendencję do wchodzenia na zbyt głębokie czy bardzo angażujące umysł/wyobraźnię tematy i niezbyt dużej chęci do podtrzymywania płytkich rozmów o niczym".

Opis mnie kiedy jestem w cięższej nerwicy:
ANXIOUS – lękliwy
,,Ten rodzaj introwertyka unika sytuacji społecznych nie ze względu na potrzebę samotnego doładowania baterii, jak u typu SOCIAL, ale przez swoją nieśmiałość i poczucie bycia dziwnym, niezręcznym wśród ludzi. Kiedy wchodzi do jakiegoś wnętrza, ma wrażenie, że wszyscy na niego patrzą i widzą każde, najmniejsze potknięcie. Nie czuje się pewien swoich umiejętności komunikacyjnych. Często pogrąża się w myślach o tym, jak się zachował i jak mógł się zachować, albo zamartwia się wyobrażaniem sobie najgorszych scenariuszy".

Opis mnie kiedy jestem w cięższej depresji:
RESTRAINED – wycofany
,,Wycofani, czy też powściągliwi introwertycy, sprawiają wrażenie nieco spowolnionych. Zazwyczaj myślą, zanim coś powiedzą lub zrobią i długo zajmuje im zebranie się do działania – nie potrafią rano tak po prostu wstać i wejść do akcji, pobudzają się stopniowo. Nie są też zbyt spontaniczni ani impulsywni, na wszystko muszą mieć swój czas i nie cierpią presji ani zmuszania ich do działania".

środa, 16 sierpnia 2017

Moje małe sukcesy

Jeden z największych to to, że udało mi się odchudzić ojca o 20 kg (z ok. 115 kg do ok. 95 kg). Być może uda się zrzucić jeszcze parę kilo, bo przy 180 cm wciąż ma lekką nadwagę. Sam chciał to zrobić już dawno, ale nie miał motywacji. Głównym motywatorem byłem ja. Przede wszystkim narzuciłem mu reżim dietetyczny oparty na mojej wieloletniej edukacji na temat zdrowego stylu życia. Mama nawet zaczęła na mnie mówić dyktator, bo byłem tak surowy i nie znoszący sprzeciwu. Ale wiem, że musiałem taki być, bo inaczej nic by z tego odchudzania nie wyszło. ;) Zasad należy trzymać się ściśle i nie ma miejsca na pobłażanie. Tylko tak można dojść do wyznaczonego celu.

Miałem ten post wysłać kilka dni temu, ale był problem z prądem przez te zasrane wichury. Wraz z następnym postem postaram się wypisać inne rzeczy, z których jestem zadowolony, albo nowe postępy w ,,pracy nad sobą", cokolwiek by to nie oznaczało. Wydaję mi się, że chodzi o to, żeby było mi samemu ze sobą jak najlepiej, a nie dogodzenie/dostosowywanie się do innych, do grupy, do ogólnie przyjętych norm. I tu jest właśnie ten problem, bo następuje konflikt i łapię się na tym, że właściwie sam nie wiem czego chcę. Zależnie od stanu w jakim się znajduję, a moje stany są zazwyczaj skrajne - od pełnego energii, euforycznego euforii - do apatii, ospałości, totalnego braku energii. W tym drugim przypadku pragnę tylko i wyłącznie żeby wszyscy dali mi święty spokój, być w samotności. Kiedy jestem pełen energii ciągnie mnie do ludzi, chce z nimi przebywać, napawać się wręcz ich obecnością, nie mam żadnych negatywnych myśli, czy lęków, po postu czysty optymizm, mnóstwo planów bez żadnej ,,pracy nad sobą". Za chwilę czuję jakbym dostał obuchem w łeb i ciężko mi nawet wstać z fotela, nie mam siły się skupić na niczym i najchętniej siedziałbym tylko w internecie i słuchał muzyki. Ciężko jest żyć i rozwijać się duchowo kiedy naprzemiennie doznaje się tak naprzemiennych stanów. Nie da się planować, bo z tych planów praktycznie nic nie wychodzi. Planuję teraz pójść do pracy (supermarket Dino) i już się boję czy przez moje zaniki koncentracji i energii nie będę miał w niej problemów. Nie biorę leków od psychiatry od końca maja, ale nie zamierzam do nich wracać, bo chciałem się wreszcie raz na zawsze uwolnić od tego cholerstwa. Zresztą niewiele dawały. Teraz próbuję sobie pomóc dietą. Unikam alkoholu, bo działa na mnie depresyjnie (w końcu podobno jest depresantem). Ogólne rozbicie powodują u mnie też zabawy z samym sobą. ;) Próbowałem z tym skończyć wielokrotnie, ale ten nałóg nadal silnie we mnie siedzi. Liczę na to, że jak pójdę do pracy to po prostu nie będę miał na to czasu. W wieku niespełna 22 lat muszę zrezygnować z rzeczy, z których ludzie na ogół rezygnują jak już są starzy i schorowani. :p Z przyjemności zostawiam sobie jeszcze kawę, bo ona ona jeszcze jakoś szkodzi mi najmniej. Ale i tak tylko rano, słabą z mleczkiem. ;)

sobota, 29 lipca 2017

Nie cierpię nadawać tytułów

Miałem napisać dużo wcześniej, ale jakoś czułem się zbyt dobrze żeby się zmotywować do napisania. Innymi słowy im gorzej się czuję tym bardziej czuję potrzebę żeby tu coś napisać, przez co może ten mój blog jest nieco zbyt ponury, bywają w końcu też lepsze dni. No, ale w okresie tych ,,lepszych dni" nie ma właściwie o czym pisać, bo nuda, nic się nie dzieje, zero dramatyzmu. I jak tu przyciągnąć czytelnika? ;)

Zauważyłem, że największe natchnienie do pisania przychodzi mi kiedy budzę się w środku nocy i nie mogę spać. Wstaję ok. 3:30 w nocy nad ranem i robię sobie wtedy przepyszną kawę zbożową, dodaję cynamon i zasiadam do laptopa. Byłoby wszystko ok. gdyby nie mysz, która zagnieździła się w moim pokoju i ostentacyjnie daje mi znać, że ONA TU JEST, wszelkiego rodzaju odgłosami od najcichszych po najgłośniejsze. Doprawdy, nigdy nie przypuszczałem, że takie małe zwierzątko potrafi tak hałasować, 100 razy bardziej niż kot, którego tym razem u mnie w pokoju nie było. A szkoda, bo może zaprowadziłby porządek. ;) I teraz znając mnie będę pół dnia prowadził śledztwo w sprawie czy mysz weszła do mojej szklanki po wypitej wczoraj kawie, a którą zapomniałem wynieść do umycia. Trudno mi to zweryfikować. :p

W pierwotnym zamyśle post ten miał być z połowę dłuższy, ale jakoś tak wyszło, że w połowie zabrakło mi pomysłów co pisać dalej. Postaram się pisać teraz częściej na blogu, jako, że mam trochę gorsze dni.

Znalazłem opis mnie. :p

niedziela, 25 czerwca 2017

Nie narzekam póki co

Miesiąc mija odkąd po raz kolejny odstawiłem lek Seronil. Chciałbym żeby tym razem to było już na zawsze. Zdaje się, że są jakieś efekty uboczne, ale da się znieść. Sam lek w sumie niewiele dawał, spałem w dzień po nim i ogólnie nie chciało mi się absolutnie nic. Teraz energii mam więcej, ale trochę więcej lęku, który tłumię herbatkami ziołowymi i kawą zbożową z magnezem. No i oczywiście jem dużo gorzkiej czekolady 70-90%. Ale i od tego robię sobie przerwy. Piję codziennie też kawę prawdziwą. Tutaj w markach dość mocno przebieram. Mimo, że u mnie w domu zwyczaj picia kawy (Prima) był od zawsze, wszyscy zawsze pili namiętnie, to osobiście zacząłem pić regularnie tak gdzieś od drugiej połowy 2014 jak poszedłem do liceum weekendowego, i tam był dostęp do czajnika, były filiżanki, każdy mógł sobie zrobić na co tylko miał ochotę. A że każdy praktycznie pił tam tylko kawę (Jacobs) to podchwyciłem ten zwyczaj i kawę tę piłem także w domu. Rozjaśniało to umysł i pozwalało przetrwać te wszystkie godziny w szkole, czy przy jakiejkolwiek pracy w domu. Ulubioną przez rodziców Primę też próbowałem, ale szybko z niej zrezygnowałem, bo uznałem, że jest za mocna. Kaw w moim życiu przewinęło się o wiele więcej, Gdzieś tak na przełomie 2015 i 2016 zdradziłem Jacobsa z Wosebą (co Rynkowski kiedyś reklamował :p). Mój ulubiony typ tej kawy to Arabica. W sklepach w mojej okolicy są dwa rodzaje w granatowym i brązowym opakowaniu. Jedno to z ziaren z całego świata, drugie z Brazylii bodajże. Potem znowu wybrałem Astrę, krótki czas piłem Rigello, potem znowu Wosebę, znowu Jacobsa, znowu Astrę. Nigdy nie jestem wierny tej jednej, jedynej. :p


Jutro postaram się napisać więcej, bo jest o czym. I mam ostatnio spore natchnienie do pisania.

piątek, 26 maja 2017

Bądź sobą, ale nie tak jak chcesz, tylko jak my ci każemy

Obserwuję ten paradoks od pewnego czasu, zwłaszcza u ludzi z fobią społeczną, czy innymi depresjami, wrażliwych na krytykę itp. Z jednej strony każe się im wychodzić do ludzi, być sobą. Z drugiej strony wytyka im się brak pewności siebie i każe im się pracować nad sobą. No to jak w końcu? Zmieniać się czy pozostać sobą? Oczywiście każdy powie, że pod brakiem pewności siebie skrywa się ten prawdziwy ,,ja", czyli trzeba zrobić coś żeby ten brak pewności siebie zwalczyć. I tutaj nasuwa mi się pytanie. Niby jak? Oczywiście, jeśli na kogoś ta ,,praca nad sobą" działa to proszę bardzo, nie mam nic przeciwko. W tej chwili mówię akurat o moim przypadku, w którym ta praca nad sobą jest o kant dupy potłuc. Mój problem jest właśnie tego rodzaju, że nie potrafię tego prawdziwego ,,ja" pokazać, dlatego właśnie, że boję się bycia ocenianym, krytyki, wyzwisk, czegoś co tak dogłębnie zakorzeniło się w moim mózgu jako spodziewana reakcja reszty ludzi na moje bycie ,,prawdziwym ja". Myślę, że to dotyczy nie tylko mnie. I wynika to obserwacji ludzkich zachowań,  ich  skłonności do szufladkowania ludzi, przypinania łatek, stereotypów. Rzeczą naturalną jest, że człowiek wrażliwy w zetknięciu z resztą tego bydła wpada w lęki, fobie społeczne, bo po prostu wydaje mu się, że każdy człowiek jest właśnie taki - spróbuj być inny niż reszta to my już nie damy Ci żyć. Utarł się pewien wzorzec jakim należy być żeby nie być tym ,,gorszym", ,,innym" (czasami nawet to nie jest zależne od nas - np. kolor skóry, pochodzenie - rasizmy i inne takie dyskryminacje, ale to temat na osobny post). Mówi się ,,kiedy wchodzisz między wrony musisz krakać tak jak one", ale tego nie potrafię. I nie każdy potrafi. To jak mam być sobą będąc innym niż reszta? Łatwo powiedzieć - bądź sobą. Ku**a. Boję się i czuję się gorszy choć wiem, że tak nie jest! Naturalnym jest, że będąc innym niż reszta ,,kosmitą" z Aspergerem o niszowych zainteresowaniach, będę się alienował, nie mogę się zachowywać wśród ludzi całkiem swobodnie przez lęk, że będą mnie oceniać, wyśmiewać, niestety życie nauczyło mnie, że na akceptację większości ludzi, a już na pewno rówieśników nie mam co liczyć. I wcale się nie czuję gorszy od tych ludzi. To tak samo (nie mówię tu akurat o mnie bo moja inteligencja jest przeciętna), człowieka z ponadprzeciętną inteligencją umieścić w pokoju z samymi idiotami. Idioci potrafią tak zmanipulować człowiekiem, który jest inny niż grupa, że nawet z mądrzejszego od siebie (co idzie często w parze z brakiem własnej wartości) potrafią zrobić kogoś kto w ich towarzystwie będzie się czuł jak głupek (mimo, że wśród swoich wcale się tak nie czuje) a oni jakby pozjadali wszystkie rozumy. Tyle potrafi zdziałać ta zasrana pewność siebie, której ja nie mam. A jeśli mam to tylko wśród ludzi zaufanych, przyjaciół. A tych jest naprawdę garstka.

sobota, 29 kwietnia 2017

Moje posty z zielonego forum

Postanowiłem zamieszczać moje posty z pewnego forum o fobii społecznej. Zawsze to jakieś dodatkowe informacje o mnie, dla tych, którzy znają mnie tylko z bloga. Chociaż być może to co piszę tam i tutaj powiela się, nie wiem, ale zamieszczę, w końcu postanowiłem sobie, że w każdym miesiącu napiszę na blogu przynajmniej jeden post. Jeszcze mnie tak naszło na nienawidzenie tego określenia ,,fobia społeczna", zawsze staram się ograniczać do samego słowa ,,fobia", bo ,,fobia społeczna" to mi się tak chu***wo kojarzy, że szkoda gadać. Jakby to była jakaś straszna choroba (w sumie jest). Samo ,,fobia" już mi się tak źle nie kojarzy. ;)

Mój post z dziś do tematu ,,Czy uważacie się za wartościowych ludzi?"
,,Uważam się za wartościowego (ale bez przesady, żeby nie popadać zanadto w samozachwyt) pod tym względem, że zawsze staram się być dobrym człowiekiem, pomagać innym, a nie widzieć tylko czubek własnego nosa. Nie mam może jakichś wielkich osiągnięć życiowych, ale mi to do niczego nie jest potrzebne. Nigdy nie byłem zawistny, że ktoś osiągnął więcej, jest lepszy ode mnie, a ja przez to mniej wartościowy. Tego tak nie dzielę. Pracuję nad rozwojem osobistym i przez to czuję się szczęśliwszy niż jeszcze kilka lat temu. Tempo zmian w moim życiu jest żółwiowe, ale to bardzo dobrze, bo jako Asperger nie przepadam za zmianami, szczególnie gwałtownymi. Często reaguję na nie lękiem /depresją. Jednakże zbyt długa stagnacja okropnie męczy, więc najlepszym rozwiązaniem w moim przypadku jest wprowadzanie powolnych zmian. A co do wstydu to tak, wstydzę się siebie często, ale to już taka cząstka mnie. Ogólnie rzecz biorąc zaakceptowałem u siebie tę ułomność, bo co innego mi pozostało. Nie mam prawie żadnej pewności siebie i nie będę miał, po prostu jestem zbyt wielkim ekscentrykiem i różnię się od innych ludzi żeby zachowywać się wśród nich swobodnie i pewnie siebie".

czwartek, 30 marca 2017

I'm So Lonesome I Could Cry

Słowami utworu Hanka Williamsa zatytułuję ten wpis. Dopada mnie taki moment, że mam ochotę wyć. Nawet trudno mi opisać słowami ten stan. Czuję się taki pusty, nic mi się nie chce. Praktycznie codziennie dopada mnie takie opadnięcie z sił, najczęściej jakoś tak trochę przed, albo po południu, że kładę się do łóżka i leżę tak z godzinę, czasami zasnę, czasami tylko leżę i myślę, ale nie o złych rzeczach, o jakichś pierdołkach, takich które sprawiają mi przyjemność. Nauczyłem się, żeby nigdy nie mówić, ani nie myśleć o sobie źle. Jeśli już mówię o sobie źle to zawsze ma to charakter żartobliwy. I to jest właśnie taki złoty środek - nie uważać się za kompletne g***no, ale też nie uważać się mędrca, co to pozjadał wszystkie rozumy - po prostu dystans, akceptacja samego siebie ze wszystkimi wadami i zaletami. Jak ja nienawidzę tej mody panującej ostatnio w internecie na segregacje ludzi na tzw. ,,przegrywów" i ,,wygrywów". Może mi ktoś wyjaśnić co te pojęcia znaczą? Dla mnie nie ma czegoś takiego. Szufladkowanie ludzi, często samego siebie jako tego gorszego, albo lepszego jest chore. To pokazuje dobitnie jaki dzisiaj mamy świat. Ten post napisałem kilka dni temu, ale zwlekałem z opublikowaniem w nadziei, że natchnie mnie i dopiszę jeszcze ,,mondrości", ale na razie jednak nie. Może za jakiś czas spróbuję kontynuować temat. Myślałem żeby prowadzić vlog na YouTubie dot. różnych zaburzeń jak fobie, depresje, ale nie wiem jeszcze czy się odważę. Fajnie by było jakby ktoś mi w tym pomógł, tzn. najlepiej ktoś kto zna się co nieco na temacie. ;)